เดียวดายกลางสายลมแปรปรวน.......
เพียงทะเลครวญฟังคล้ายเป็นเพลงเศร้า..
คำคืนนี้ฉันเพลีย..ฉันเหนื่อยฉันหนาว....
....และเหงาเหลือเกิน.......
ไม่เคยมีใครมีรักแท้จริงใจ..............
จะมองทางใดดูเคว้งคว้างว่างเปล่า......
ฝ่าลมฝนลำพังมากี่ร้อนหนาว...........
.........จนล้าสิ้นแรง..................
ไม่อยากเห็นภาพใดแม้แต้ท้องฟ้า.......
อยากจะพักดวงตาลงชั่วกาล............
....จะไปซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์..
จะหลับฝันไม่ขอตื่นขึ้นมา.................
...คงจะมีลมหายใจรวยริน...............
เอนกายบนดินยอมรับความแพ้พ่าย.....
ปีกของฉันมันหนัก..บินต่อไม่ไหว......
.....จะขอพักกายชั่วกาล............